Dr. Penelope Curtis werd genomineerd door de Faculteit Letteren & Wijsbegeerte
Penelope Curtis is kunsthistorica en curator. Doorheen haar carrière heeft ze
op unieke wijze een brug weten te slaan tussen de universiteit en de museumwereld.
Dr. Curtis studeerde kunstgeschiedenis aan het gereputeerde Courtauld Institute of Art in
London, waar ze naar haar afstuderen in 1985 aan een doctoraat begon over Monumentale Beeldhouwkunst in de Derde Republiek in Frankrijk. Deze specialisatie in de geschiedenis van de beeldhouwkunst zal haar verdere loopbaan blijven tekenen, zowel als onderzoeker en curator. Na het behalen van haar doctoraat in 1989 ruilt Dr Curtis immers de universiteit in voor de museumwereld en gaat ze aan de slag als tentoonstellingsmaker in de Tate Gallery Liverpool (1988-93). Vervolgens leidt ze het Centre for the Study of Sculpture in de Leeds Museums & Galleries (1994-99), en staat nadien aan het hoofd van internationaal gerenommeerde kunstinstellingen als het Henry Moore Institute in Leeds (1999-2010), Tate Britain in London (2010-15) en het Calouste Gulbenkian Museum in Lissabon (2015-2020). In beide musea werkte Dr Curtis aan een vernieuwende en internationaal hoog aangeschreven presentatie van de vaste collectie.
Tijdens haar institutionele carrière als conservator en museumdirecteur blijft Dr Curtis
haar werkzaamheden als onderzoeker en wetenschappelijk auteur verderzetten. Parallel aan het maken van talloze tentoonstellingen met hedendaagse kunstenaars blijft ze veelvuldig publiceren over zowel kunsthistorische onderwerpen als over hedendaagse kunst en enkele van de meest invloedrijke kunstenaars van de de 20ste (Hepworth, Wilhelm Lehmbruck, Aristide Maillol, Mies van der Rohe, Henry Moore, Auguste Rodin, Medardo Rosso et. al) en 21ste eeuw (Isa Genzken, Per Kirkeby, Imi Knoebel, Alice Maher, Dorit Margreiter, Thomas Schütte, Daphne Wright, Toby Ziegler, Heimo Zobernig et. al.), zowel in
tentoonstellingscatalogi als in wetenschappelijke publicaties. Ze is auteur van de begeleidende catalogus van de monogracische tentoonstelling over de Britse kunstenaar Barbara Hepworth (St Ives Artists, Tate Gallery Publishing, London, 1998) en auteur van enkele referentiewerken over naoorlogse kunstgeschiedenis en beeldhouwkunst, zoals Sculpture 1900-1945 (Oxford History of Art series, Oxford University Press, Oxford, 1999), Sculpture in 20th-century Britain (Leeds, 2003) en A Guide to British Art (Tate Britain Companion), (Tate, 2013). Daarnaast was ze ook jarenlang actief als wetenschappelijk redacteur van onder meer British Sculpture and Sculptors (Lund Humphries, 1995-2010), en Subject/Object, Studies in Sculpture, (Ashgate, 1999-2010),
De wetenschappelijke reputatie van Dr Curtis wordt bevestigd door de talrijke prestigieuze fellowships die ze behaalde, zoals het Balsdon Fellowship aan de British School at Rome (2003) en aan het Corpus Christi College, Oxford (2018). Ze ontving de rang van chevalier (2014) en ofcicier (2018) in de Ordre des Arts et des Lettres in Frankrijk, en werd gehuldigd als Doctor Honoris Causa aan de University of York (2018). In 2021 was ze verbonden als Safra Professor aan de National Gallery of Art, Washington DC.
Ze is een veelgevraagd keynote spreker op internationale congressen en in musea. In 2015 verzorgde
ze de prestigieuze Paul Mellon Lectures aan de National Gallery, London over de historische ontwikkeling van de moderne en hedendaagse beeldhouwkunst, later gebundeld in het boek Vertical, Horizontal, Closed, Open: Sculpture (Yale University Press, 2017).
Bijzonder aan het werk van Dr Curtis is de interdisciplinaire benadering, waarbij ze niet enkel navigeert tussen de professionele velden van de museale en academische wereld, maar ook kennisvelden verbindt, van architectuur- en kunstgeschiedenis tot tentoonstellingstheorie- en geschiedenis. Als tentoonstellingsmaker onderscheidt Dr Curtis zich met projecten die telkens gebaseerd zijn op diepgaand en vernieuwend
(kunst)historisch onderzoek.
Haar praktijk is een schoolvoorbeeld van het geloof in het medium van de tentoonstelling als heuristisch medium en vernieuwende vorm voor wetenschappelijke output. Zo resulteerde haar onderzoek naar de historische verhouding tussen architectuur en kunst, en de beeldhouwkunst in het bijzonder, bijvoorbeeld in belangwekkende boeken (Patio and Pavilion, 2007; The Pliable Plane, 2022), maar ook in uitmuntende tentoonstellingen (Art on Display, 2019-20; Scale, 2003) die vergezeld worden van dito catalogi.
Met sprekend gemak weet Dr Curtis theorie aan praktijk, universiteit en musea, geschiedenis en heden met elkaar te verbinden.
Door haar ervaring in zowel de academische wereld als de wereld van kunstmusea biedt haar onderzoek en publicaties een erg tastbare en concrete manier om te denken en spreken over kunst, architectuur en tentoonstellingspraktijk. Dat maakt haar werk bijzonder lezenswaardig en internationaal gewaardeerd.
Dr Curtis werkt ook nauw samen in het interfacultaire tentoonstellingsplatform VANDENHOVE, Centrum voor Architectuur & Kunst.
Het Centrum steunt en neemt onderwijs- en onderzoeksinitiatieven op het raakvlak van architectuur en
kunst, met bijzondere aandacht voor de (kunst & architectuur)tentoonstelling als kennisen presentatievorm. Het Centrum beheert en valoriseert de kunstcollectie Vandenhove.
Het werk van Dr Curtis vormt een belangrijke referentie voor de theorie en historiogracie en van tentoonstellingen, tentoonstellingsarchitectuur en kunstverzamelingen, praktijken en thema’s die in het Centrum centraal staan. Met dit voorstel om Dr Curtis vanuit de Faculteit Letteren & Wijsbegeerte voor te dragen voor de Sarton medaille 2026 willen beide vakgroepen het belang onderlijnen dat ze aan interfacultaire samenwerking hechten.